In de discussie over de toekomst van de Auvergnepolder hoort de akkerbouw daarin een rol te spelen. Niet alleen omdat het nu vooral een akkerbouwgebied is. Maar omdat je als samenleving alle aspecten bij de discussie moet betrekken.
Voor mij is het van belang welke rol wil de politiek toekennen aan de landbouw in het Nederland van de toekomst. Voor mij is een uitgangspunt dat we dienen te streven naar een circulaire samenleving. Waarin de akkerbouw een sleutelrol kan hebben bij het sluiten van kringlopen en de productie van voedsel. En als benutter van dierlijke en humane mest en als leverancier van veevoer uit reststromen middels plantaardige teelten. Voorwaarde is dan wel dat bijvoorbeeld het slib van de rioolwaterbehandelingsinstallaties geen stoffen bevat die we buiten de voedselkringloop voor mens en dier willen houden. Datzelfde geldt voor gft-compost en (berm)maaisel: Geen schadelijke onnatuurlijke stoffen!
Gaan we voor een hoge verdiencapaciteit per hectare of voor circulaire samenleving? Waarbij je ook de vraag mag stellen op welke schaal dan? Kan een echte circulaire samenleving wel met 18 miljoen mensen op een klein stukje grond?
Voorlopig is de akkerbouw niet weg te denken in Nederland. Wel is het tijd voor een goed en uitvoerbaar plan\ om circulaire meststoffen samen met reststromen zoals slib en digestaat te kunnen hergebruiken in de akkerbouw.