Sinds 1993 bekleed ik onafgebroken bestuurlijke functies bij de waterschappen in West-Brabant en heb ik ook in Zeeland en Gelderland in dit kader bestuurlijke functies vervult.
Nu zoekt het waterschap Brabantse Delta weer een dijkgraaf en maak ik deel uit van de vertrouwenscommissie die als opdracht heeft een voordracht te doen voor de vervulling van de vacature. Dat brengt mij ertoe het boek; Tractaet van Dyckagie van Andries Vierlingh (Breda, circa 1507 – Steenbergen 1579) de meest roemrijke waterbouwkundige die onze regio ooit heeft voortgebracht weer eens ter hand te nemen. Het boek wordt ook heden ten dage gezien als een waarschuwing tegen fundamentele fouten in het waterstaatkundig beheer, waaruit ook nu nog lessen zijn te trekken.
Het ambt van dijkgraaf achtte Vierlingh hoog. Slechts weinige dijkgraven voldeden echter aan zijn ideaalbeeld van de aan het ambt te stellen eisen. Zij dienen er ‘van God bijzondere gaven en talenten voor te hebben ontvangen’ en “sin ende grooten arbeijt van noode”, om schorregronden in korenland te herscheppen. Vierlingh omschreef de meeste dijkgraven in zijn tijd als; ‘volslagen vreemdelingen, zij zijn in het vak dijkgraven, eigen wijze botterikken, slaven van sleur en gewoonte, gemakzuchtige ijdeltuiten, eigenbaatzoekers wien jaarwedden en emolumenten boven alles gaan’. Hij streed tegen onkundige dijkgraven.
Hij dreef de spot met hen en omschreef ze als ‘die hun levensdagen geen ebbe, vloed of zee hadden gezien en van het dijkwezen even veel verstand hadden als een zeug van “met lepelen te eten”. Maar ze verstonden wel de kunst van elkander “de quartieren ende halffquartieren toe te bringene in een can mueselaers ofte wijn”. Hierdoor, verzuchtte hij, ‘komt ons land en welvaren aan een zijden draadje te hangen’. Vierkingh pleitte ervoor; het ambt alleen te verlenen aan: “drije notable experte manne, hen verstaende in materie van dijckagie”.
Als bewonderaar van mijn voorganger zal ik mij bij de selectie van de voor te dragen persoon, voor de vacature, gedragen naar de woorden van Vierlingh.
Ook ik heb, na de politisering van de waterschappen in 2008 de deskundigheid in de waterschapsbesturen schrikbarend zijn afnemen. Ik hoop oprecht dat de kiezer, in de toekomst, mij zal helpen om te voorkomen dat Amersfoort ooit aan zee komt te liggen!