In de middeleeuwen waren bedijkingen overwegend defensief. Men damde riviertjes zoals de Amstel, de Rekere, de Rotte en de Ee af. Inpolderingen waren zeldzaam en kleinschalig. Inpolderingen zoals die van de Middelzee in Friesland namen soms, mede door dichtslibbing, wel vier eeuwen in beslag.
Na 1500 kwam daar verandering in. Zo werd de monding van de oorspronkelijke Middelzee afgedamd met de Bildtpolders, inclusief de oprichting van drie dorpen, genoemd naar de stichters: Kijfhoek, Altoenae en Wijngaarden (1508). Deze kregen al snel de namen van patroonheiligen: Onze Lieve Vrouweparochie (Vrouwenparochie), Sint-Annaparochie en Sint-Jacobiparochie. Circa honderd jaar later kwam het Nieuwe Bildt tot stand en werd de dijk uit 1505 een slaperdijk.
In 1598 werd in Zeeland het in 1530/32 door de zee verzwolgen Noord-Beveland herwonnen en in 1597 werd het Zijpe, ten noorden van Alkmaar, bedijkt.
In de zestiende eeuw werd echt een start gemaakt met het (her)winnen van land op de zee. Nu zitten we weer in een defensieve fase. De vraag is of dat, in de verdediging tegen de ‘waterwolf’, de juiste tactiek is?