Veel van de oude cultuur is verdwenen en zijn deels aan het verdwijnen door de veranderingen.
In het boek ”Nederland tussen de natiën deel II” onder de redactie van Dr. J. S. Bartstra en Prof. DR. W. Banning schreef Mr. S. J. Fockema Andrae in het hoofdstuk “Nederland als polderland” in 1948 over de waterschappen: “Andere symptomen van de oude geest zijn gebleven. De eerlijke toewijding voor het naastbij zijnde stuk gemeenschapszorg: de zorg voor deze eigen belangen in de eerste plaats, maar toch ook, waar het pas geeft, in samenwerking met anderen en in onderschikking aan het grotere geheel. Alleen door deze natuurlijke plichtaanvaarding en blijmoedige taakuitoefening van zovelen leeft het fijne weefsel onzer duizenden waterschappen. De taak van de techniek mag groter zijn geworden; het toezicht, soms het ingrijpen van het provinciale bestuur en het staatsbestuur mag zich heilzaam doen gevoelen – de dagelijkse werkzaamheid der waterschapbesturen is nog steeds die van de bestuurders uit eigen kring, van hen, die de opvoeding van zovele eeuwen bestuurstraditie hebben ondergaan en daardoor als van nature ook thans waardig zijn deze verantwoordelijkheid te dragen.”
De duizenden zijn er 21 geworden. En de bestuurders uit ’eigen kring’ zijn grotendeels vervangen door ‘leken’ politieke bestuurders die vaak schijnen te denken dat de waterschappen van nu als een soort gemeenten zijn.
Van de oude stempel zijnde denk ik, dat de ‘echte’ waterschappen met haar eigen cultuur en bestuurlijke tradities zijn verdwenen en de huidige afglijden naar opheffing. De lange termijn visies zijn verdwenen samen met de passie voor de taken. Het lijkt nu niet al bij de andere overheden meer over geld (tarieven en belastingen) te gaan dan over de taken zoals; goed waterbeheer en veiligheid.
In mijn ogen zijn de waterschappen toe aan opheffing of onderbrenging bij Rijkswaterstaat. In de hoop dat dan het waterbeheer in al haar vormen weer in de veilige handen komt van technici, met passie voor de al duizenden jaren bestaande werkzaamheden.