Soms zet een bericht je aan het denken en vraagt het als het ware: wat waren de uitgangspunten? Wat ligt ten basis aan onze besluiten en normen?
Een bericht over het project dijkverbetering Stadsdijken Zwolle is zo’n bericht. Het traject van het project Stadsdijken Zwolle is 8,7 kilometer lang. Hiervan voldoet 7,5 kilometer niet aan de normen. Er is bijna overal een hoogtetekort. Het definitieve ontwerp komt neer op 40 miljoen euro per kilometer dijk, 40.000 euro per strekkende meter. Dat is voor een dijkverbeteringsproject een enorm bedrag per strekkende meter.
Dit is een project in het kader van het Hoogwaterbeschermingsprogramma (HWBP). Het risico op opstuwing vanuit het IJsselmeer is één van de redenen.
In vroeger tijden waren de waterschappen niet solidair en vooral gericht op de belangen van hun eigen ingelanden. Dat anderen van hun handelen last hadden door afwenteling van een veiligheid of afwateringsprobleem was dan ‘jammer maar helaas’.
In dat kader was en is de geschiedenis van de calamiteuze waterschappen leerzaam. Het buitenste (laatst aangewonnen land) waterschap moest de dijk onderhouden die bescherming bood tegen het buitenwater. Als dat niet lukte was het volgende waterschap aan de beurt. In de 17e en 18e eeuw, werd dat probleem zeker in Zeeland te groot voor de Zeeuwse Staten en op het laatst grepen de Generale Staten in.
Uiteindelijk kwam de gewestelijke en nationale overheid tot een aantal reglementen en verordeningen op het vlak van dijkzaken. Een polder die niet in staat was de kosten van zeewering te dragen, kon op zijn verzoek door Provinciale Staten- na goedkeuring door de Kroon – calamiteus verklaard worden. Dan werden extra gelden vrijgemaakt. Zo ontstond het besef van een Landsbelang waardoor na verloop van tijd alle primaire waterkeringen een gezamenlijk (landsbelang) werden en onder de verantwoordelijkheid kwamen van wat nu Rijkswaterstaat is.
Lees een: “De Geschiedenis Der Calamiteuse Polders in Zeeland Tot Het Reglement Van 20 Januari 1791”.
Een 25 centimeter hoger peil van het IJsselmeer om de polders in Zuid en Noord Holland van zoetwater te voorzien is een vorm van afwentelen. Want als in de jaren zestig was begonnen met de aanleg van sluizen in de Nieuwe Waterweg, die dicht zouden kunnen bij een gebrek aan zoetwater (800 m3/per seconde gaat er nu ongebruikt doorheen) zou die 25 centimeter niet nodig zijn. De vraag is nu: moet de rest van Nederland en het Waterschap Drents Overijsselse Delta dat dan (mede) betalen of zouden de kosten voor zover ze veroorzaakt worden door ‘afwenteling’ betaald moeten worden door de veroorzakers?
il partigiano vindt dat we terug moeten naar de tijd dat de ‘BV Nederland’ alle kosten voor verbeteringen van primaire waterkeringen voor haar rekening nam. Dat voorkomt discussies over afwentelen.
il partigiano