Vanaf het begin der waterschappen in de 10e of 11e eeuw was het adagium; “Wie water deert, die water keert.” Voor de opschaling van de waterschappen van circa 5000 rond 1850 tot de 21 van nu gold dat zeker.
Als dit adagium bekrompen wordt toegepast, kan de veiligheid van velen afhankelijk worden van een enkeling. We zijn in de afgelopen 100 jaar gelukkig iets breder gaan denken. En zijn waterveiligheid meer en meer, als een gezamenlijke taak gaan zien. Een taak die soms de autonomie van een enkel waterschap overstijgt. En zijn de zeedijken en de primaire dijken langs de grote rivieren echt ons aller verantwoordelijkheid geworden.